میلگرد تقویت شده و مش جوش، عرض ترک را در کفپوش خاک غیر سازه ای کنترل می کند.
اکثر کف‌های خاکی عملیات تقویتی را انجام نمی‌دهند یا صرفاً اقدامات تقویتی اسمی را برای کنترل عرض ترک‌ها انجام می‌دهند. هنگامی که میلگرد تقویت شده در موقعیت بالایی یا بالای ضخامت کف قرار می گیرد، می تواند عرض ترک های تصادفی ناشی از انقباض بتن، تنش دمایی، نشست پی، بارهای خارجی و سایر مشکلات را محدود کند.
این نوع تقویت اغلب به عنوان دستگاه افزایش دهنده دما و انقباض نامیده می شود.
بیشتر لایه‌های خاک تقویت نمی‌شوند یا صرفاً اقدامات تقویتی اسمی را برای کنترل عرض ترک‌ها انجام می‌دهند.
هنگامی که میلگرد در موقعیت بالایی یا بالای ضخامت کف قرار می گیرد، عرض ترک های تصادفی ناشی از انقباض بتن، تنش دمایی، نشست پی، بارهای خارجی و سایر مشکلات را می توان محدود کرد. این نوع تقویت اغلب به عنوان دستگاه افزایش دهنده دما و انقباض نامیده می شود.
اصل اساسی
از آنجایی که پیشرفت‌های اختیاری زیادی برای کف‌پوش‌های غیرسازه‌ای خاک وجود دارد، این مقاله بر کنترل عرض ترک از طریق تقویت‌کننده و تقویت شبکه تمرکز می‌کند.
میلگرد تقویت شده و توری جوش از ترک خوردن جلوگیری نمی کند. قبل از ترک خوردن بتن، عملکرد دستگاه تقویت اساساً غیرفعال است.
هنگامی که ترک رخ می دهد، عملکرد فعال می شود و عرض آن با محدود کردن توسعه ترک کنترل می شود. اگر دال بتنی روی پایه ای باکیفیت سنگفرش شود و پشتیبانی خوبی را تضمین کند، در حالی که از مواد بتنی کم انقباض استفاده می شود، فاصله درزها 4.5 متر یا کمتر تنظیم شود و به درستی نصب شود، به طور کلی نیازی به اقدامات تقویتی نیست. به طور کلی، ترک های تصادفی یا بدون درز کمی وجود دارد. اگر ترک‌های تصادفی رخ می‌دهند، عرض ترک نیز باید به دلیل ارتباط بین فاصله کمتر درز و ورود انقباض کم به مصالح بتن کوچک‌تر باشد، بنابراین از مشکل تعمیرات یا نگهداری بعدی جلوگیری می‌شود.
هنگامی که این اتفاق می افتد، لبه ترک آشکار می شود و احتمال ترکیدن لبه وجود دارد، به خصوص زمانی که دال بتنی توسط چرخ ها، به ویژه لیفتراک های سطح بالا با چرخ های سخت له می شود.
هنگامی که پدیده ترکیدگی رخ می دهد، عرض ترک سطح افزایش می یابد و آسیب دال بتنی در امتداد محل ترک به سرعت خراب می شود. زمانی که درزهای انقباض در مزرعه مجاز نیستند و نصب نمی شوند، روش های انقباض و افزایش دما مورد نیاز است. گاهی اوقات این روش به عنوان کفپوش بدون درز یا افزایش پیوسته نیز شناخته می‌شود، که امکان ایجاد تعداد زیادی ترک کوچک (90 تا 180 سانتی‌متری) را فراهم می‌کند.
روش های کنترل ترک
به طور کلی 2 راه برای کنترل ترک ها وجود دارد:
(1) برای کنترل موقعیت ترک با نصب یک درز کوچک (بدون کنترل بر عرض ترک)، یا
(2) برای کنترل عرض ترک با نصب یک دستگاه بهبود (غیر قابل کنترل از موقعیت ترک). روش 1، ما می توانیم موقعیت ترک خوردگی دال بتنی را کنترل کنیم، عرض درز انقباض یا ترک در درز تا حد زیادی با فاصله درز و انقباض بتن کنترل می شود. با افزایش فاصله درزها و انقباض بتن، عرض درز نیز افزایش می یابد. مشابه ترک ها، اگر عرض درز نزدیک به حدود 0.9 میلی متر باشد، راندمان قفل کردن و هدایت بارها بین سنگدانه ها و جلوگیری از جابجایی عمودی بین درزها بسیار کاهش می یابد.
با در نظر گرفتن این موضوع، بسیاری از طراحان از طرح‌های هدایت بار مانند اهرم‌های نیرو، ورق‌های انتقال نیرو، یا تقویت‌کننده‌های پیوستگی در موقعیت درز کوچک استفاده می‌کنند تا از انتقال بار خوب و محدود کردن جابجایی عمودی بین درزها اطمینان حاصل کنند. روش 2، اجازه می دهیم دال بتنی به طور تصادفی ترک بخورد، اما از فولاد تقویت شده یا شبکه جوش داده شده برای کنترل عرض ترک استفاده می کنیم. به طور کلی در هنگام تنظیم درز شرینک از این روش استفاده نمی شود. ترک به طور تصادفی رخ می دهد و تعداد زیادی ترک کوچک و بهم پیوسته را تشکیل می دهد. با توجه به ملاحظات ظاهری، این نوع روش کنترل ترک باید از قبل با مالک در ارتباط باشد.
